ହିମାଳୟର ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତିବର୍ଷ ୨୮ ମିଟର ପଛକୁ ଓହରି ଯାଉଛନ୍ତି। ଏହା ସମଗ୍ର ଏସିଆ ପାଇଁ ମହାପ୍ରଳୟର ସଙ୍କେତ। ୨୬ ଅଗଷ୍ଟରେ ନେପାଳର ରସୁୱା, ନୁୱାକୋଟ୍ ଏବଂ ଧାଦିଂ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିନା ବର୍ଷାରେ ଆସିଥିବା ଜଳପ୍ରଳୟ ଏହାର ସୀଧାସଳଖ ପରିଣାମ ଥିଲା। ଗ୍ଲୋବାଲ୍ ୱାର୍ମିଂ ସହିତ ଏଭରେଷ୍ଟ ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପର ଲକ୍ସରୀ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ମଧ୍ୟ ଏହି ତବାହୀକୁ ବଢ଼ାଇବାରେ ଲାଗିଛି। ଏକ ନୂତନ ଗବେଷଣା ଅନୁଯାୟୀ, ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପରେ ଜାଳେଣି ପୋଡ଼ିବା ଏବଂ ମଣିଷଙ୍କ ପରିସ୍ରାରୁ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିବା ଉତ୍ତାପ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସିଜନ୍ରେ ୩୦ ଲକ୍ଷ କିଲୋଗ୍ରାମ ବରଫ ତରଳାଇ ଦେଉଛି। ଏହି ସ୍ଥିତି କେବଳ ଆକସ୍ମିକ ବନ୍ୟାର ବିପଦ ବଢ଼ାଉନାହିଁ, ବରଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଖିଯିବାର ଏକ ବଡ଼ ଇଶାରା ମଧ୍ୟ ଦେଉଛି।
ଓହରୁଛି ହିମାଳୟର ଗ୍ଲେସିଅର୍
୨୬ ଅଗଷ୍ଟରେ ନେପାଳର ରସୁୱା, ନୁୱାକୋଟ୍ ଏବଂ ଧାଦିଂରେ କୌଣସି ବର୍ଷା କିମ୍ବା ତୋଫାନ୍ ବିନା ଆସିଥିବା ଆକସ୍ମିକ ଜଳପ୍ରଳୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା। ସାଫ୍ ଆକାଶ ତଳେ ଆସିଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ତବାହୀ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ଚୀନ୍ର ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦାୟୀ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ଭୟାନକ। ହିମାଳୟର ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପ୍ରତିବର୍ଷ ୨୮ ମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଛକୁ ଓହରି ଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ମହାପ୍ରଳୟର ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ମଣିଷ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଲେଖୁଛି। ଏଭରେଷ୍ଟ ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପରେ ବଢ଼ୁଥିବା ଭିଡ଼ ଏବଂ ମଣିଷର ପରିସ୍ରା ବରଫ ପାଇଁ କାଳ ସାଜୁଛି। ପରିସ୍ରାରୁ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିବା ଉତ୍ତାପ ଗ୍ଲେସିଅର୍କୁ ଭିତରେ ଭିତରେ ତରଳାଉଛି, ଯାହା ଆଗାମୀ ସମୟରେ ଭୀଷଣ ତବାହୀର ସୀଧାସଳଖ ଆଲର୍ଟ।
କ’ଣ ଏହି ‘ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଲେକ୍ ବର୍ଷ୍ଟ ଫ୍ଲଡ୍’ର ଭୟଙ୍କର ସତ୍ୟ?
ନେପାଳରେ ଘଟିଥିବା ଏହି ଘଟଣା କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନଥିଲା, ବରଂ ଆମ ପରିବେଶର ସନ୍ତୁଳନ ବିଗିଡ଼ିବାର ଏକ ସୀଧାସଳଖ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚେତାବନୀ। ହିମାଳୟର ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଜ୍ଜନକ ହାରରେ ତରଳୁଛନ୍ତି। ୨୬ ଅଗଷ୍ଟରେ ଆସିଥିବା ଏହି ବିନା ବର୍ଷାର ତବାହୀ ଏହି ତରଳୁଥିବା ବରଫ ଏବଂ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଭାଙ୍ଗିବାର ପରିଣାମ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ବିଜ୍ଞାନ ଭାଷାରେ ‘ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଲେକ୍ ବର୍ଷ୍ଟ ଫ୍ଲଡ୍’ (GLOF) କୁହାଯାଏ।
ସାଧାରଣତଃ ଲୋକମାନେ କ୍ଲାଇମେଟ୍ ଚେଞ୍ଜକୁ ଭବିଷ୍ୟତର ବିପଦ ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ହିମାଳୟରେ ସ୍ଥିତି ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ସଙ୍କୁଚିତ ହେବା କୌଣସି ଅନୁମାନ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆଜିର କଠୋର ସତ୍ୟ।
ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ମାଉଣ୍ଟ ଏଭରେଷ୍ଟର ପାଦଦେଶରେ ସ୍ଥିତ ଖୁମ୍ବୁ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ନେପାଳର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗ୍ଲେସିଅର୍। ଏହା ପ୍ରାୟ ୧୭ କିଲୋମିଟର ଲମ୍ବ ଏବଂ ସେହି ବରଫ ସହ ଯୋଡ଼ିହୋଇଛି ଯାହା ଜୀବନନେବା ଭଳି ଖୁମ୍ବୁ ଆଇସଫଲ୍ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଅଧ୍ୟୟନ ଅନୁଯାୟୀ, ଅନେକ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପ୍ରତିବର୍ଷ ରେକର୍ଡ ସ୍ତରରେ ପଛକୁ ଓହରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଏକ ରେଡ୍ ଆଲର୍ଟ ୱାର୍ନିଂଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ:
-
ଖୁମ୍ବୁ ଗ୍ଲେସିଅର୍: ୧୯୭୬ ରୁ ୨୦୦୭ ମଧ୍ୟରେ ଖୁମ୍ବୁ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପ୍ରତିବର୍ଷ ୧୮ ମିଟର ପଛକୁ ଓହରିଛି।
-
ଏଭରେଷ୍ଟର ତିବ୍ବତୀୟ ଅଂଶ: ଏଠାରେ ଥିବା ରୋଙ୍ଗବୁକ୍ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପ୍ରତିବର୍ଷ ୨୦ ମିଟର ହାରରେ ସଙ୍କୁଚିତ ହେଉଛି।
-
ଏଭରେଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳର ୧୫ଟି ଗ୍ଲେସିଅର୍ର ଅଧ୍ୟୟନ: ୧୯୭୬ ରୁ ୨୦୦୭ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ୧୫ଟି ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପଛକୁ ହଟିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ସଙ୍କୁଚିତ ହେବାର ହାରାହାରି ଗତି ବାର୍ଷିକ ୨୮ ମିଟର ରହିଛି।
-
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହିମାଳୟ ଅଞ୍ଚଳ: ୧୯୭୦ ଦଶକରୁ ୨୦୦୦ ଦଶକର ଆରମ୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମଗ୍ର ହିମାଳୟ ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରାୟ ୯ ପ୍ରତିଶତ ବରଫ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ତରଳି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଗତି ପୂର୍ବ ଶତାବ୍ଦୀଗୁଡ଼ିକ ତୁଳନାରେ ପ୍ରାୟ ୧୦ ଗୁଣ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ।
ଏଭରେଷ୍ଟରେ ଲକ୍ସରୀ ପର୍ଯ୍ୟଟନ: ଗ୍ଲେସିଅର୍ ପାଇଁ କାଳ ସାଜିଲା ମଣିଷର ପରିସ୍ରା
ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତରଳିବା ପଛରେ କେବଳ ଗ୍ଲୋବାଲ୍ ୱାର୍ମିଂ ଏକମାତ୍ର କାରଣ ନୁହେଁ, ବରଂ ମଣିଷର ଭୁଲ୍ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ନିକଟରେ ‘ରିଜିଓନାଲ୍ ଏନଭାୟରନ୍ମେଣ୍ଟାଲ୍ ଚେଞ୍ଜ’ ଜର୍ନାଲ୍ରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଏକ ଚମକାଇଦେବା ଭଳି ସତ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି।
ମାଉଣ୍ଟ ଏଭରେଷ୍ଟର ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପ, ଯାହା ୧୯୫୦ ଦଶକରେ ପର୍ବତାରୋହୀଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ସାଧାରଣ ରହିବା ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ତାହା ଆଜି ୧.୬ କିଲୋମିଟରରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏକ ‘ସିଜନାଲ୍ ସହର’ରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଲକ୍ସରୀ ସୁବିଧାର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଚାଲିଛି:
-
ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପରେ ୧,୬୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଟେଣ୍ଟ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଉଛି।
-
୨୦୨୩ ସ୍ପ୍ରିଙ୍ଗ ସିଜନ୍ରେ ଏଠାରେ ପ୍ରାୟ ୨,୧୨୭ ଜଣ ପର୍ବତାରୋହୀ, ଶେର୍ପା, ରୋଷେୟା ଏବଂ ସପୋର୍ଟ ଷ୍ଟାଫ୍ ୫୦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିଲେ।
-
ଏଠାରେ ହିଟେଡ୍ ଡାଇନିଂ ଟେଣ୍ଟ, ବେକରୀ, ସାଟେଲାଇଟ୍ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, ଚାର୍ଜିଂ ଷ୍ଟେସନ୍ ଏବଂ ଲକ୍ସରୀ କିଚେନ୍ ଭଳି ସୁବିଧା ଯୋଗାଇ ଦିଆଯାଉଛି।
ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରୁ ତରଳୁଛି ୩୦ ଲକ୍ଷ କିଲୋ ବରଫ!
ନେପାଳର ଆଧିକାରିକ ସର୍ଭେୟର ଏବଂ ଗବେଷକ ଖିମ୍ ଲାଲ୍ ଗୌତମଙ୍କ ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ୨୦୨୩ର କେବଳ ଗୋଟିଏ ସିଜନ୍ରେ ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପରେ ଏତେ ଉତ୍ତାପ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଉଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ରେକର୍ଡ ସ୍ତରରେ ବରଫ ତରଳୁଛି:
-
୮୨୪ଟି LPG ସିଲିଣ୍ଡର, ୧୮,୯୩୫ ଲିଟର କିରୋସିନ୍ ଏବଂ ୫,୧୩୦ ଲିଟର ପେଟ୍ରୋଲ୍ ପୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
-
ଏହି ଜାଳେଣିରୁ ନିର୍ଗତ ଉତ୍ତାପ ୨,୩୩୮ ଟନ୍ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ବରଫକୁ ତରଳାଇ ଦେଇଥିଲା।
-
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଉପରେ ସୀଧାସଳଖ ମଣିଷଙ୍କ ପରିସ୍ରାରୁ ନିର୍ଗତ ଉତ୍ତାପ ପ୍ରାୟ ୧୫୪ ଟନ୍ ବରଫ ତରଳାଇ ଦେଇଥିଲା।
-
ସମୋଚ୍ଚ ଭାବେ, ମାନବୀୟ ଲକ୍ସରୀ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଯୋଗୁଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସିଜନ୍ରେ ଖୁମ୍ବୁ ଗ୍ଲେସିଅର୍ର ୩୦ ଲକ୍ଷ କିଲୋଗ୍ରାମ୍ (୩,୦୦୦ ଟନ୍) ବରଫ ତରଳିଗଲା।
ସାଟେଲାଇଟ୍ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ୧୯୯୧ ରୁ ୨୦୨୩ ମଧ୍ୟରେ ଏଭରେଷ୍ଟ ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପର ପୃଷ୍ଠଭାଗର ତାପମାତ୍ରା ବାର୍ଷିକ ୦.୨୮°C ହାରରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଯାହା ଏହାର ପାଖାପାଖି ଅନ୍ୟ ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ତୁଳନାରେ ଦୁଇଗୁଣ ଦ୍ରୁତ। ଏହି କାରଣରୁ ଏବେ ଏଭରେଷ୍ଟ ବେସ୍ କ୍ୟାମ୍ପକୁ ଖୁମ୍ବୁ ଗ୍ଲେସିଅର୍ରୁ ହଟାଇ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମରେ କୌଣସି ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ବରଫହୀନ ପଥୁରିଆ ସ୍ଥାନକୁ ସିଫ୍ଟ କରିବାକୁ ଦାବି ଜୋର୍ ଧରୁଛି।
ପାହାଡ଼ରେ କାହିଁକି ଲାଗୁଛି ଅଧିକ ‘ନିଆଁ’?
ପାଣିପାଗ ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗର ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ନେପାଳରେ ୧୯୭୧ ରୁ ୨୦୧୪ ମଧ୍ୟରେ ବାର୍ଷିକ ସର୍ବାଧିକ ତାପମାତ୍ରାରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପ୍ରାୟ ୦.୦୫୬°C ବୃଦ୍ଧି ଦେଖାଯାଇଛି। ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରତି ଦଶକରେ ତାପମାତ୍ରା ଅଧ ଡିଗ୍ରୀରୁ ଅଧିକ ବଢ଼ୁଛି। କିନ୍ତୁ ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ ତୁଳନାରେ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉତ୍ତପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏହାକୁ ‘ଏଲିଭେସନ୍-ଡିପେଣ୍ଡେଣ୍ଟ ୱାର୍ମିଂ’ କହୁଛନ୍ତି। ଏହା ପଛର ବିଜ୍ଞାନ ସତରେ ଭୟଙ୍କର।
ଯେତେବେଳେ ପାହାଡ଼ରୁ ବରଫ ଏବଂ ଗ୍ଲେସିଅର୍ ତରଳିଯାଆନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧଳା ଅଂଶ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ଧଳା ବରଫ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣକୁ ପୁନର୍ବାର ମହାକାଶକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ (Reflect) କରିଦେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବରଫ ହଟିଯିବା ପରେ ତଳେ ଥିବା କଳା ପାହାଡ଼ ଓ ପାଣି ବାହାରକୁ ଆସିଯାଆନ୍ତି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉତ୍ତାପକୁ ଶୋଷିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି। ଉତ୍ତାପ ଶୋଷଣ କରିବା କାରଣରୁ ତାପମାତ୍ରା ଆହୁରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢ଼େ ଏବଂ ବଳକା ବରଫ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ତରଳିବାକୁ ଲାଗେ। ଅର୍ଥାତ୍ ଏହି ସାଇକେଲ୍ ନିଜେ ନିଜର ତବାହୀକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଛି।
‘ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରଚୁର ପାଣି, କାଲି ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ପାଇଁ ଆକୁଳ’
ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତରଳିବା କାରଣରୁ ପାହାଡ଼ର ଉଚ୍ଚ ଅଞ୍ଚଳରେ ବରଫ ପାଣି ଜମା ହେବାକୁ ଲାଗେ। ଏହି ପାଣି ଦୁର୍ବଳ ପ୍ରାକୃତିକ ପଥର ଏବଂ ଆବର୍ଜନା ପଛରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ‘ଗ୍ଲେସିଆଲ୍ ହ୍ରଦ’ ତିଆରି କରେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ପାଣି କ୍ଷମତାଠାରୁ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ପ୍ରାକୃତିକ ଡ୍ୟାମ୍ଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଏବଂ ବିନା ବର୍ଷାରେ ମଧ୍ୟ ଉପତ୍ୟକାରେ ଆକସ୍ମିକ ଭୟଙ୍କର ବନ୍ୟା ଆସିଥାଏ। ୨୬ ଅଗଷ୍ଟରେ ନେପାଳରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ଏହି ତବାହୀର ଏକ ଉଦାହରଣ ଥିଲା। ନେପାଳରେ ଏପରି ୨୧ଟି ଗ୍ଲେସିଆଲ୍ ହ୍ରଦକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଜ୍ଜନକ ଘୋଷଣା କରାଯାଇସାରିଛି।
ଗ୍ଲେସିଅର୍ଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟାଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟର ସଞ୍ଚିତ ପୁଞ୍ଜି ଭଳି, ଯାହା ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଜମା ହୋଇଥିବା ବରଫକୁ ମୌସୁମୀ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଶୁଖିଲା ଋତୁରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ଏହି ସଞ୍ଚିତ ପୁଞ୍ଜିକୁ ଏତେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେବା, ତେବେ ଏପରି ଏକ ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିବାକୁ ଲାଗିବ। ଏସୀୟ ଜନସଂଖ୍ୟା ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ପିଇବା ପାଣି ଏବଂ ଚାଷକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କଟ ସୃଷ୍ଟି ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏକ ଅନୁମାନ ଅନୁଯାୟୀ, ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ଦ୍ୱାରା ଖରାଦିନେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକର ଜଳସ୍ତର ଦୁଇ-ତୃତୀୟାଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହ୍ରାସ ପାଇପାରେ।
ସମୟ ହାତରୁ ଖସିଯାଉଛି
୨୬ ଅଗଷ୍ଟରେ ନେପାଳରେ ଆସିଥିବା ବିନା ବର୍ଷାର ତ୍ରାସଦୀ କୌଣସି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଘଟଣା ନଥିଲା। ଏହା ପ୍ରକୃତିର ଏକ ସୀଧାସଳଖ ଅନ୍ତିମ ଚେତାବନୀ। ହିମାଳୟର ଛାତି ଉପରେ ସ୍ଥିତ ଖୁମ୍ବୁ, ରୋଙ୍ଗବୁକ୍ ଏବଂ ଲାଙ୍ଗଟାଙ୍ଗ ଭଳି ଗ୍ଲେସିଅର୍ କେବଳ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଲ୍ୟାଣ୍ଡସ୍କେପ୍ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ଏସିଆର ଲାଇଫଲାଇନ୍।
ଯଦି ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ଗ୍ଲୋବାଲ୍ ୱାର୍ମିଂ ଉପରେ ରୋକ୍ ଲଗାଯାଇନପାରେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମାନବୀୟ ବ୍ୟବସାୟୀକରଣକୁ ରୋକାଯାଇନପାରେ, ତେବେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏପରି ଅନେକ ‘ବିନା ବର୍ଷାର ତବାହୀ’ ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ଏଭରେଷ୍ଟ ଏବଂ ହିମାଳୟର ଗ୍ଲେସିଅର୍ ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚେତାବନୀ ଦେଉଛନ୍ତି ଯେ, “ପାଣିର ଏହି ପ୍ରବାହ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହିଚାଲିଛି ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ବରଫ ଶେଷ ହୋଇଯିବ, ସେତେବେଳେ ଅଧା ଦୁନିଆ ଶୋଷରେ ତଡ଼ପିଉଠିବ”।
